Loki's blog

Someone commented on Awit ng Pag-ibig XX and I just had to check out what she had translated. At first I thought it was Love Sonnet XLIV and so I was excited to read it. After reading the sonnet, I realized that I was wrong but I was glad I was. Now, I have another poem added to my favorites!

Hindi Kita Iniibig Kung Hindi Lamang sa Dahilang Iniibig Kita
(isinalin ni JuanaEkis mula sa I Do Not Love You Except Because I Love You ni Pablo Neruda)

Hindi kita iniibig kung hindi lamang sa dahilang iniibig kita
Tumutungo ako mula sa pagkasi hanggang sa di-pagkasi,
Sa paghihintay hanggang sa pag-iwan
Binabaybay ng aking puso ang lamig at liyab

Iniiibig kita lamang at sapagkat ikaw ang aking nag-iisang mahal;
Malalim kitang kinamumuhian, at ang ika’y kamuhian,
Yumukod sa iyo, at ang sukatan ng aking di-nagmamaliw na pag-ibig
Ay sa hindi kita lubusang matanto subalit bulag kitang minamahal.

Maaring lalao’y tupukin ng liwanag ng Enero
Ang yaring puso, gamit ang malupit niyang
Sinag, at nakaw ang susi ng aking tunay na pagkapayapa.

Sa dakong ito, ako ang siyang
Namamatay, tanging ako lamang, at mamamatay akong umiibig, sapagkat iniibig kita
Sapagkat iniibig kita, irog ko, sa apoy at laman.

Now, here's the English version:

I do not love you except because I love you;
I go from loving to not loving you,
From waiting to not waiting for you
My heart moves from cold to fire.

I love you only because it's you the one I love;
I hate you deeply, and hating you
Bend to you, and the measure of my changing love for you
Is that I do not see you but love you blindly.

Maybe January light will consume
My heart with its cruel
Ray, stealing my key to true calm.

In this part of the story I am the one who
Dies, the only one, and I will die of love because I love you,
Because I love you, Love, in fire and blood.

And finally, here it is in its original form:

No te quiero sino porque te quiero
y de quererte a no quererte llego
y de esperarte cuando no te espero
pasa mi corazón del frío al fuego.

Te quiero sólo porque a ti te quiero,
te odio sin fin, y odiándote te ruego,
y la medida de mi amor viajero
es no verte y amarte como un ciego.

Tal vez consumirá la luz de enero,
su rayo cruel, mi corazón entero,
robándome la llave del sosiego.

En esta historia sólo yo me muero
y moriré de amor porque te quiero,
porque te quiero, amor, a sangre y fuego.

Oh how I absolutely love Pablo Neruda's poetry!

I can't believe I missed posting this here. I was looking for this poem here only to discover that I left it behind on another blog. I found this poem on my 100 Love Sonnets book (all written by Pablo Neruda).

Sabrás que no te amo y que te amo
puwesto que de dos modos es la vida,
la palabra es un ala del silencio,
el fuego tiene una mitad de frío.

Yo te amo para comenzar a amarte,
para recomenzar al infinito
y para no dejar de amarte nunca:
por eso no te amo todavía.

Te amo y no te amo como si tuviera
en mis manos las llaves de la dicha
y un incierto destino desdichado.

Mi amor tiene dos vidas para amarte.
Por eso te amo cuando no te amo
y por eso te amo cuando te amo.

And in English:

You must know that I do not love you and that I love you,
because everything alive has its two sides;
a word is one wing of the silence,
fire has its cold half.

I love you in order to begin to love you,
to start infinity again
and never to stop loving you:
that's why I do not love you yet.

I love you, and I do not love you, as if I held
keys in my hand: to a future of joy--
a wretched, muddled fate--

My love has two lives, in order to love you:
that's why I love you when I do not love you,
and also why I love you when I do.

I really love Pablo Neruda's work!

Another sonnet by Pablo Neruda:

No te amo comi si fueras rosa de sal, topacio
o flecha de claveles que propagan el fuego:
te amo como se aman ciertas cosas oscuras,
secremente, entre la sobra y el alma.

Te amo como la planta que no florece y lleva
dentro de sí, escondida, la luz de aquellas flores,
y gracias a tu amor vive oscuro en mi cuerpo
el apretado aroma que ascendió de la tierra.

Te amo sin saber cómo, ni cuándo, ni de dónde,
te amo directamente sin problemas ni orgullo:
así te amo porque no sé amare de otra manera,

sino así de este mondo en que soy ni eres,
tan cerca que tu mano sobre mi pecho es mía,
tan cerca que se cierran tus ojos con mi sueño.

Translated:

I do not love you as if you were salt-rose, or topaz
or the arrow of carnations that fire shoots off.
I love you as certain dark things are to be loved,
in secret, between the shadow and the soul.

I love you as the plant that never blooms
but carries in itself the light of hidden flowers;
thanks to your love a certain solid fragrance,
risen from the earth, lives darkly in my body.

I love you without knowing how, or when, or from where.
I love you straightforwardly, without complexities or pride;
so I love you because I know no other way

than this: where I does not exist, nor you,
so close that your hand on my chest is my hand,
so close that your eyes close as I fall asleep.

-- An old friend of mine just IMed me suddenly to ask about my avatar.  It was a good thing since I wanted to talk to someone but didn't know who to talk to.  So there, we talked a while.  Funny how some things seem to happen right when you need it.  Thanks.

Maisusulat ko ang pinakamalungkot na berso ngayong gabi.

Maisusulat ko, halimbawa: "Mabituin ang gabi
at nanginginig, bughaw ang mga tala sa malayo."

Lumiligid sa langit ang simoy-gabi at umaawit.

Maisusulat ko ang pinakamalungkot na berso ngayong gabi.
Minahal ko siya, at minahal din niya ako paminsan-minsan.

Sa mga gabing ganito, ibinilanggo ko siya sa aking mga bisig.
Ulit-ulit ko siyang hinagkan sa lilim ng walang-hanggang langit.

Minahal niya ako, paminsan-minsan ko rin siyang minahal.
Sino ang hindi iibig sa kaniyang malalaki't mga matang tahimik?

Maisusulat ko ang pinakamalungkot na berso ngayong gabi.
Maiisip kasing hindi na siya akin. Madaramang wala na siya sa akin.

Maririnig ang gabing malawak, at mas lumalawak kung wala siya.
At pumapatak sa kaluluwa ang bersong tila hamog sa pastulan.

Maano kung hindi siya mabantayan ng aking pag-ibig.
Mabituin ang gabi at hindi siya kapiling.

Ito na ang lahat. May umaawit sa malayo. Sa malayo.
Hindi mapanatag ang kaluluwa ko sa pagkawala niya.

Upang waring ilapit siya, hinahanap siya ng aking mata.
Hinahanap siya ng aking puso, at hindi siya kapiling.

Ganito rin ang gabing nagpapusyaw sa ganito ring mga punongkahoy.
Kami, sa tagpong iyon, ang nagbago.

Hindi ko na siya mahal, natitiyak ko, ngunit minahal ko siya nang todo.
Hinahanap ng tinig ko ang simoy upang hipuin ang kaniyang pandinig.

Nasa iba. Siya'y nasa iba. Tulad noong katalik siya ng aking mga halik.
Ang kaniyang tinig, malinaw na katawan. Ang kaniyang matang walang-hanggan.

Hindi ko na siya mahal, natitiyak ko, ngunit baka mahal ko siya.
Napakaikli ng pag-ibig, napakahaba ng paglimot.

Dahil sa mga gabing ganito na ibinilanggo ko siya sa aking mga bisig
hindi mapanatag ang kaluluwa ko sa pagkawala niya.

Kahit ito na ang huling pighating ipapataw niya sa akin,
at ito ang huling mga bersong isusulat ko para sa kaniya.

I found "Pablo Neruda: Mga Piling Tula" in the library today and above is "Puedo Escribir" (by Pablo Neruda) translated by Virgilio S. Almario into Filipino.If you're wondering why the title is "Awit ng Pag-Ibig XX" (translated "Love Song #20"), this song is the 20th song in "Veinte poemas de amor y una cancion desesperada" (translated "Twenty love songs and a song of despair").

Love is beautiful, fierce, and strong.
An insatiable, all-consuming fire.
A lion pacing on the red hot embers of desire.

Love is a thirst that's never quenched,
a sacred flame that can't be drenched by icy showers of sobriety
or a society strangled by notions of propriety.

So what kind of love is this,
this love that dares not speak its name?
This love that hangs its head in shame?
Is this so-called love even worthy of its name?

True love doesn't lie, it doesn't hide,
and it will never be denied the right to sing
its furious song in the sad, empty streets from dusk 'til dawn.
Love laughs at fear and cries out its name for all to hear.

Love is beauitful, fierce and loud.
But most of all, love is PROUD.

Puedo escribir los versos más tristes esta noche.

Escribir, por ejemplo: 'La noche está estrellada,
y tiritan, azules, los astros, a lo lejos.'

El viento de la noche gira en el cielo y canta.

Puedo escribir los versos más tristes esta noche.
Yo la quise, y a veces ella también me quiso.

En las noches como ésta la tuve entre mis brazos.
La besé tantas veces bajo el cielo infinito.

Ella me quiso, a veces yo también la quería.
Cómo no haber amado sus grandes ojos fijos.

Puedo escribir los versos más tristes esta noche.
Pensar que no la tengo. Sentir que la he perdido.

Oir la noche inmensa, más inmnesa sin ella.
Y el verso cae al alma como al pasto el rocío.

Qué importa que mi amor no pudiera guadarla.
La noche está estrellada y ella no está conmigo.

Eso es todo. A lo lejos alguien canta. A lo lejos.
Mi alma no se contenta con haberla perdido.

Como para acercarla mi mirada la busca.
Mi corazón la busca, y ella no está conmigo.

La misma noche que hace blanquear los mismos árboles.
Nosotros, los de entonces, ya no somos los mismos.

Ya no la quiero, es cierto, pero cuánto la quise.
Mi voz buscaba el viento para tocar su oído.

De otro. Será de otro. Como antes de mis besos.
Su voz, su cuerpo claro. Sus ojos infinitos.

Ya no la quiero, es cierto, pero tal vez la quiero.
Es tan corto el amor, y es tan largo el olvido.

Porque en noches como ésta la tuve entre mis brazos,
mi alma no se contenta con haberla perdido.

Aunque éste sea el último dolor que ella me causa,
y éstos sean los últimos versos que yo le escribo.